دکتر مهدی فلاح :

وجود مس برای کلیه گیاهان و حیوانات عالی ضروری می‌باشد. مقدار مس در بدن یک فرد سالم بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلی گرم تخمین زده می شود. مس به طور وسیعی در طبیعت پخش و توزیع شده است.

باید بدانیم در کتاب های مرجع طب سنتی استفاده از ظروف مسی به شدت منع شده است! ظروف مسی که تحت عنوان نحاس یاد شده، از مضرترین ظروف جهت طبخ غذا عنوان گردیده است.در کتاب مفرح القلوب که شرح کتاب قانونچه در طب می باشد(قرن هشتم هجری قمری) ،حکیم محمد ارزانی از بزرگترین حکمای طب ایرانی می گوید طبخ طعام در انای نحاس(ظرف مسی)خوب نیست مخصوصا اگر مدت زمان پخت زیاد باشد و نیز غذا چرب و ترش باشد.قلع اندود کردن آن اگرچه مضرت آن را کم میکند ولی بطور کامل زیان آن را برطرف نمیکند.قلع اندود کردن مکرر را توصیه نموده و نهی شدید نموده اند از ظرف مسی که قلع آن رفته است.ایشان مداومت در مصرف طرف مسی را موجب ایجاد جذام دانسته اند.بهترین ظروف از دیدگاه ایشان ظروف آبگینه(پیرکس امروزه) و چینی می باشد. در کتاب مخزن الادویه تألیف حکیم عقیلی خراسانی دانشمند و طبیب بزرگ قرن ۱۲ هجری قمری،که از کاملترین و جامعترین مجموعه داروئی در میراث طب سنتی ایران به حساب می آید،نوشته شده که آشامیدن غذاهای ترش،لبنیات، گوشت ها، در ظرف مس بی قلع خصوصا آنکه مدتی در آن مانده باشد بسیار مضر است و باعث ایجاد بیماری برص(نوعی لکه های پوستی) میشود. در کتاب تحفه المؤمنین تأ لیف سید محمد مؤمن تنکابنی طبیب قرن ۱۱ که از منابع معتبر در خصوص دارو و مفردات طبی است،مصرف ظروف مسی خصوصا بی قلع آن بسیار مضر توصیف شده است. شیخ الرئیس نیز در کتاب قانون می فرماید واجب است که پرهیز کنید از طبخ آنچه که شور یا چرب و یا شیرین است مانند گوشت و لبنیات و آنچه که ترش است در ظروف مسی و حتی آشامیدن در این ظروف زیرا که بدون تردید زنگار می بندد و زنگار نیز سم قاتل است.