مجله اینترنتی طب سنتی طبایع

منو

چاقی از دیگاه طب ایرانی

بدن انسان از نظر حجم می تواند کوچک یا بزرگ شود. اگر این تغییر به شکل بزرگی همه بدن و همراه با افزایش وزن باشد چاقی حقیقی و اگر بدون افزایش وزن باشد تخلخل نامیده می شود. از سوی دیگر اگر کاهش حجم همه بدن همراه با کاهش وزن باشد، لاغری حقیقی و بدون کاهش وزن تکاثف گفته می شود. اهمیت این مفاهیم زمانی آشکار می شود که بدانیم روند درمان چاقی به روش طب ایرانی ممکن است با همه یا بخشی از این حالات مواجه شویم.
از دیدگاه طب ایرانی دو دسته چاقی داریم: ۱٫چاقی صحی یا تندرستانه، چاقی صحی، به آن مقدار افزایش وزن می گویند که باعث اختلال در عملکرد طبیعی بدن نشود و در واقع در محدوده وزن سلامتی قرار گیرد. این نوع چاقی معمولا تابع مزاج مادرزادی است؛ در نتیجه تحمل گرسنگی برای چنین افرادی سخت است و رژیم های لاغری برایشان پر عارضه اند و به بهای بیمار کردن آن ها تمام می شود. ۲٫چاقی مرضی(سمن مفرط). چاقی مرضی زمانی ایجاد می شود که افزایش وزن، از محدوده وزن سلامتی فراتر رود و افعال یا عملکرد طبیعی بدن را مختل کند. این نوع چاقی معمولا تابع مزاج اکتسابی یا عارضی است و در اثر تدابیر تری بخش(مرطب) ایجاد می گردد. تحمل روزه داری و گرسنگی برای بیشتر این افراد آسان است. در این تعریف، وزن سلامتی از وزن تناسب اندامی جدا می گردد. به عبارتی، فردی که تناسب اندام دارد، لزوما دارای وزن سلامتی نیست و برعکس. پس براساس دیدگاه طب ایرانی هدف از کاهش وزن و درمان چاقی دستیابی به سلامتی است، نه زیبایی و تناسب اندام، یعنی لاغر کردن یا چاق کردن موضعی اندام ها راهکارهایی دارد که مستقل از درمان چاقی یا لاغری عمومی بدن به آن می پردازند.
منبع: نشریه پیام تندرستی شماره دوازده/چاقی از دیدگاه طب سنتی

عضویت در کانال تلگرام طبایع عضویت در کانال طبیب شهر

دسته :  تناسب اندام

دیدگاه ها