مجله اینترنتی طب سنتی طبایع

منو

ورزش در افراد مسن

در ورزش پيران بايد اختلاف حالات جسمی و بيماری هايی را كه عادتا به سراغ آن ها می آيند و عادت آن ها را در ورزش كردن در نظر گرفت. اگر جسمشان در منتهای اعتدال باشد ورزش های معتدل برای آن ها مفيد است. اگر يكی از اندا م های آن ها در بهترين وضع اعتدال نيست بايد در هنگام ورزش مراعات آن اندام بشود و دستور ويژه هر اندام در باره آن اجرا گردد . مثلا اگر پيران سرگيجه دارند ياصرع و يا مواد (مرضی) به سوی گردنشان ريزش می كند و يا بخارهای زياد به سوی سر و مغزشان بالا می رود نبايد در موقع ورزش سرشان راخم كنند؛ ورزش چنين كسانی بايد پياده روی، مسابقه دو، سواركاری و آن نوع ورزشی باشد كه به نيمه پايين تن مربوط می شود. اگر درپاها آسيبی داشته باشند ورزش آن ها بايد از نوع ورزش های مربوط به بخش های بالای تنه، از قبيل وزنه برداری و پرتاب سنگ باشد. اگر قسمت ميانی تن آسيب داشته باشد مثلا طحال يا كبد و يا معده و ياروده ها در شرايط صحت نباشند ورزش دو طرف تن سودمند است به شرطی كه مانعی در كار نباشد؛ ليكن اگر آسيب اطراف سينه را گرفته باشد نبايد به جز ورزش قسمت بالای تن انجام دهند. اندام های آسيب ديده را بايد تدريجا به ورزش درآورد تا از آن نيرو گيرند. ورزش دادن تدريجی اندام های آسيب ديده و ناتوان گرچه برای پيران خوب نيست، برای كسانی كه در ساير مراحل عمر هستند مفيد است. آنچه در اين زمينه برای پيران ممنوع است براي پيرترانی كه ازپای افتاده اند جايزمی باشد. ازپای افتادگان(خانه نشينان) بايد اندام های ناتوان رابه تدريج با ورزشی كه مناسب و سزاوار آن ها است مانوس كنند. اندام های بيمار شده را ممكن است بتوان در ورزش شركت داد و يانتوان به اين امر واداشت. منظورم اين است كه اگر اندام مورد نظر، گرم يا خشک باشد يا اين كه ماده ای در آن باشد كه پخته نشده است و بيم آن می رود كه بر اثر ورزش متعفّن شود، نبايد آن اندام را به ورزش درآورد.

عضویت در کانال تلگرام طبایع عضویت در کانال طبیب شهر

دسته :  تناسب اندام

دیدگاه ها